Historia zup
Liczne zalety zup sprawiły, że towarzyszyły one ludzkości od co najmniej kilkudziesięciu tysięcy lat.
Większość z nas nie zdaje sobie sprawy z faktu, jak dawno temu zostały one włączone do naszej diety. Pierwsze zupy gotowali już neandretalczycy kilkadziesiąt tysięcy lat temu. W czasach tych nie znano jeszcze sposobu wytwarzania naczyń żaroodpornych. Do gotowania zup używano dołków wykopanych w ziemi, które wykładano skórą zwierzęcą. Do takiego “naczynia” nalewano wodę wraz z pozostałymi składnikami zupy, a całość gotowano wkładając do środka rozgrzane w ognisku kamienie.
W Polsce zupy pojawiły się prawdopodobnie już w XIII wieku. Nazywano je wówczas bryjami, a ich podstawowymi składnikami były rozgotowane kasze i rośliny strączkowe.
W średniowieczu zupy stanowiły podstawę diety wielu ludzi, w tym najbiedniejszych. Zupę można przygotować wykorzystując do tego gorsze kawałki mięsa z kośćmi, które nie mogłyby stanowić samodzielnego posiłku. W tych czasach biedota przygotowywała zupy na bazie warzyw takich jak soczewica, kapusta czy bób, a nawet pokrzywy, lebioda i szczaw. Zup nie traktowano przy tym jako posiłku typowo obiadowego – równie chętnie jadano je na śniadanie czy kolację.
W wieku XVI do przygotowywania zup zaczęto powszechnie wykorzystywać warzywa takie jak marchew, por, seler czy kalafior, które wówczas stały się popularne w całej Europie. Zupy zyskały dużą popularność. Ich miłośnikiem był m. in. król Francji Ludwik XIV, dzięki któremu sztuka przygotowywania zup bardzo się w owym czasie rozwinęła. Zupami popularnymi w Polsce były tzw. polewki, czyli potrawy przygotowywane z wykorzystaniem krwi zwierzęcej.
W wieku XVIII i XIX popularność zup w Europie rosła coraz bardziej ze względu na to, że były one tanie, zdrowe i łatwe w przygotowaniu.
Przełom technologiczny w produkcji zup nastąpił po wynalezieniu zup w proszku oraz zup skondensowanych. Produkty tego typu są wykorzystywane m.in. w wojsku i przez turystów.